بهنام دانلود

گر که مجنون ز غم دوری دلدار گریست    لیلی اندر غم آن یار وفادار گریست

عشق آدم که  زد  آتش  به  پر  پروانه      سوخت شمع از غم و شب زار گریست

گرد غم تا  که بر اوراق مزامیر نشست      در نوا آمد و  با ناله ی  مزمار گریست

جغد ویرانه نشین سوخت چودرآتش غم    همه شب تا به سحر بر لب دیوار گریست

تندرعشق چو دردشت شب آمدبه فغان    ابرهجران به سرا پرده ی رخسار گریست

دام هجران و وصال از نظر عشق یکیست  هر که گردید در این دام  گرفتارگریست

گر فغان کرد و ز  هجران و  جدایی بلبل     گاهی ازجلوه ی معشوق به گلزارگریست

داغ حسرت از آن روز به دل لاله بماند       که زغم تیشه ی فرهاد به کهسارگریست

چرخ گردون نگذارد که کسی شاید زیست  هرکه خندید به شب روز به ناچار گریست